Ervaring: We zijn allemaal anders
Het kan zijn dat mijn zinnen af en toe niet kloppen. Misschien dyslectisch, misschien een dyslectische onderduiker of misschien gewoon hardleers voor taal.
Ik vermoed dat mijn levensverhaal er toch aan zit te komen. :lol:
En ik heb er zin in.
Eindelijk.
hij wordt wel lang geloof ik.
Uiteindelijk wordt het een héél boek.
Ik wilde altijd schrijfster worden maar
ook piloot en in de verkeerstoren werken.
Fotograaf en de model zijn.
Bij een reclamebureau een art director worden.
Maar ook de copywriter en strateeg.
En schilder en striptekenaar.
Ik wilde zingen, dansen, een instrument bespelen,
acht talen kunnen spreken en een laboratorium hebben met een micro en telescoop werken waar ik talloze voorwerpen kon 'bekijken' en de maan kon bestuderen.
Het is maar een overdreven voorbeeldje, hoe het af en toe in mijn hoofd gaat
Wegdromen, en uren naar het universum staren.
Genieten van mijn eigen gedachten en mij afvragen wanneer?
Hoe dat kan en waarom?...
Heerlijk!
Gewoon op de bank zitten, en een uur ervoor uittrekken om alleen even te denken!
Lekker denken, alles opslaan in mijn denkbeeldige gele notieblok,
omdat ik weet dat het er toch ooit uit komt.. (zoals nu)
Of denken aan: weet je wat beter is.. Ik heb een oplossing... Nee eigenlijk zouden we dat zo...en.....
laat ook maar zitten...
Dat laat ook maar zitten...heeft mij mentaal een beetje kapot gemaakt :lol:
Daar komt het...
Mijn hele leven voel ik mij anders.
Vooral omdat het vaak bevestigd is door mijn omgeving.
Ze vinden mij een 'apart, leuk' persoon.
ik hoop niet dat jullie nu denken dat ik arrogant ben, maar soms moet je dat gewoon toegeven
Wat zijn we streng voor elkaar he ;)
Ze vinden mij mysterieus.
Dat maakt het voor mij ook behoorlijk mysterieus haha.
Ondanks het compliment maakt het mij ook onzeker.
Waarom ben ik zo?
Wat is het dan?
Ben ik raar?
Maar ze vinden mij aardig?
Ach ja, wees blij.
Ik ben ook heel blij, maar ook best eenzaam.
Waar komt die eenzaamheid vandaan..?
Hersenproces begint weer.
Omdat alle informatie in zoveel wegen terecht komt is het moeilijk om de onderliggende bronnen te voelen.
Je kan bijna elk interpretatie begrijpen, en vanuit elk invalshoek kan je je op een onderwerp storten.
Zoveel wegen, zoveel afslagen, zoveel kanten.
Dat kan komen door.. en door... of door..
en ga zo maar door ;)
Uit een probleem vind je een oplossing en
uit de oplossing vind je weer een probleem en daar weer de oplossing van..
Uiteindelijk graaf je je eigen gat, waar nooit een einde aan komt, en alleen achterblijft omdat de anderen allang zijn doorgelopen.
Maar niet getreurd..
Ik ben vervelend positief :lol:
Op mijn werk heb ik honderdduizenden plannen en theorieën heb hoe ik dit bedrijf beter kan laten functioneren.
Maar helaas ben ik niet de baas..
Het gevoel dat jouw theorie misschien wel een betere of verstandige weg zal zijn,
begint irritant te worden.
Het moet eruit!
Het voelt alsof ik elk moment emotioneel creatief kan exploderen.
Heb het gevoel jarenlang te zijn geremd door mijn omgeving en door mezelf.
Als ik vertel dat ik school saai vond en daarom bergafwaarts begon te gaan.
is het vervelend om te horen als men antwoord:
'Ja, maar we moeten allemaal weleens iets doen, wat we niet leuk vinden'.
Absoluut waar!
Maar ik doe al bijna 23 jaar iets tegen mijn zin wat betreft school en werk.
Dat lijkt bijna niemand te begrijpen.
En extra pijnlijk omdat ik zoveel energie en honger heb naar informatie en veel wil leren.
ALLES wil weten.
Eindeloos wil discussiëren en een mijn hersens wilt laten kraken.
Misschien studeer ik wel meer dan een student aan de universiteit.
Alleen doe ik de universiteit niet...
Ik ben maar iemand, die niet studeert, en daarom bijna geen kans maakt,
op de banenmarkt.....en ook nog schoolverlater!
(wanneer wordt de term studeren gebruikt en wanneer mag je jezelf een student noemen, en waarom dan?)
Omdat ik probeerde te vluchten van mijn studieboeken ben ik het maar gewoon gaan doen!
Samen met een vriendin zijn we voor onszelf begonnen.
Uiteindelijk kan ik gewoonweg niet goed functioneren om alleen maar kennis op te doen,
en te wachten totdat ik er wat mee mag doen.
Dat is killing voor me.
Ik ben ook een boek aan het schrijven die bijna af is.
Het is een reeks verhalen die ik heb geschreven over mijn zoektocht
naar mijzelf op school en op het werk., en als persoon.
Ik ben nu bij het hoofdstuk: Het diagnose.
Want ook daar zocht ik vaak een bevestiging die ik tot heden nooit heb gekregen.
het is niet zo dat ik mijn leven leidt naar het boek, maar het boek leidt naar mijn leven
De laatste hoofdstuk gaat erover dat ieder mens uniek is.
En dat je blijft wie je bent.
Of het nou een naam heeft of niet.
We hebben allemaal wat.
Dat maakt je nou eenmaal gewoon mens ;)
Niemand, zelfs mijn vriend, beste vriendin en ouders weten iets af van mijn HB onderzoek
en de herkenning die ik al tijdje heb bij hbers.
Ik durf het gewoon niet toe te geven.
Terwijl ik eigenlijk een gat in de lucht spring van binnen.
Volgens mij heb ik de sleutel gevonden van mijn schatkist.
Eindelijk!
Ondanks mijn twijfels over de wetenschap. Pin ik me best vast aan de IQ test.
Ik heb last van faalangst en probeer toetsen en examens zoveel mogelijk te vermijden.
Het is maar een momentopname vind ik. En gemoedstoestand speelt ook een rol (faaaaaaalangstt)
Maar goed, ik ga het toch proberen.
De eerste keer dat ik voor de fun bij mensa een test deed scoorde ik bij de hoogste 10%.
Na het een avondje overdoen in stilte en concentratie scoorde ik boven de 98e percentiel.
Ik heb ooit een klassieke IQ-test gedaan op het internet op mijn werk toen ik 16 was omdat het even rustig was...en scoorde 127.
Maar ook een keer samen met iemand anders en scoorde 70..(o my god) :shock:
en dat was nog wel de enige test waar ik voor heb betaald hahaha.
Ik weeg het dus blijkbaar best wel zwaar
en moet er maar aan geloven om die test officieel een keer te doen..
Terwijl ik intelligentie absoluut niet te meten vind, en iedereen goed is in zijn ding. (lekker dubbel)
Waarom is één perse lager of hoger dan de ander?
Wat de één kan hebben, heeft de ander niet en andersom.
Daarom kan ik hoog en laag ook niet zo goed begrijpen.
En zie het liever gewoon anders, als anders :lol:
Dat je anders ben dan anderen, en net zo anders ben als alle anderen die anders zijn, maakt dat je weer niet anders
Ik heb al een hoop gelezen voordat ik mij hier ging aanmelden.
Ik voel me al behoorlijk (en stiekem) een lange tijd thuis bij Hbers.
Alleen het erkennen is supermoeilijk.
Ik denk dat het aan de term ligt.
Stel je voor dat het pvhs zou heten (proces versnelling hersens syndroom)
verzin dit ter plekke hoor.
Zou het veel makkelijker zijn om dat te erkennen.
Daarentegen vond ik het makkelijker om te zeggen dat ik waarschijnlijk last zou hebben van ADD. (voorbeeldje maar)
Maar wie weet ben ik wel gewoon Xena ;)