Ervaring: Vrolijk meisje
Ik begin zomaar ergens te schrijven.
Zomaar.
Wie weet waar ik uitkom.
Maar ik moet het gewoon kwijt.
Zie dit als een schreeuw.
Niet om aandacht.
Maar uit wanhoop.
Ik zou nu gelukkig moeten zijn.
Wordt van me verwacht.
Soms wil ik opgenomen worden, heel graag zelfs.
Maar altijd denk ik weer en weer,
dat ik me niet aan moet stellen, er zijn ergere problemen in deze wereld.
Bovendien leef ik van ups en downs.
Ik wacht wel.. tot morgen.
Want morgen, in mijn gedachten, wordt alles opgelost.
Maar nu besef ik, weet ik, dat het leven net wiskunde is.
Als je de basiskennis niet goed kent, loopt alles in de soep.
En zo is het nu.
Ik heb een wiskunde leraar nodig.
Denk ik.
Want ik weet het echt niet meer.
Ik was eerst altijd dat slimme, vrolijke en sociale meisje.
En nu?
Leef ik in die herrindering.
Mensen kennen mij zo.
Dus ik doe zo.
Waarom?
Geen idee.
Je moet toch wat, om te overleven in deze maatschappij.
Ik weet niet, of het een leugen of waarheid is wat ik nu opschrijf.
Echt niet.
Het is enkel een gevoel.
En als ik iets geleerd heb,
is dat ik op mijn gevoel moet afgaan.
Dus dat doe ik maar.