Ervaring: STRRRRRRRESS...
Sinds de brugklas heb ik af en toe mijn stress-periodes. Ik heb nooit enige moeite gehad met de stof op de basisschool, m'n prestaties waren goed, ik kreeg extra werk voor taal en rekenen en hoefde verder nooit huiswerk te maken, omdat ik het al af had. Nu had het zo kunnen gaan, dat ik op de middelbare school ook maar niks ging doen, omdat ik het niet gewend was (zoals bij velen..) maar bij mij ging het anders. Ik ging werken. Ik maakte altijd mijn huiswerk precies zoals de leraar het opgegeven had, leerde m'n proefwerken en haalde de hoogste cijfers. Maar als ik een werkstuk in moest leveren en het ging niet zoals ik het wilde, dan zat ik in de stress. Ik klapte dicht, voelde me rot maar kon het niet aan mijn moeder uitleggen. Ik voelde me k*t, maar ik wist niet hoe ik me voelde...
Mijn moeder en ik zijn met mijn mentrix gaan praten, die suggesteerde dat ik maar in een huiswerkklasje moest gaan, zodat ik leerde plannen. Dit bedoelde ze natuurlijk goed, maar ik had geen zin om in m'n vrije tijd op school te zitten en ben het dus ook niet gaan doen. Het ging weer iets beter en ik vergat het gewoon. Maar dit bleef zo doorgaan. Ik voelde me rot, kon er niks aan doen en als het weer overgewaaid was dacht ik: laat ook maar. Maar ondertussen was ik wel gestopt met mijn harplessen omdat ik het niet meer redde naast mijn schoolwerk. Mensen snapten het niet, zeiden: Dan doe je het toch wat rustiger aan met school, maar dat kon ik dus niet. Mijn perfectionisme... nog steeds last van. Toen werd in de 3e mijn vader ernstig ziek, kwam 3 weken in het ziekenhuis te liggen voor zijn hart. Mijn vader en ik lijken erg op elkaar, begrijpen elkaar dan ook goed en wanneer hij slecht sliep in het ziekenhuis, kon je er donder op zeggen dat ik die nacht ook niet had kunnen slapen. Hierover had ik met mijn toenmalige mentrix veel gesprekken en in deze gesprekken kwam als vanzelf ook school naarboven. Ze gaf me tips voor het maken van mijn huiswerk, zoals mezelf belonen, direct uit school eerst ontspannen, vaste tijd afspreken waarin ik moest ontspannen etc. Ik voelde me iets beter, maar ik denk (achteraf) dat dat eerder kwam door de gesprekken dan door de tips. Nu zit ik in de 4e en is mijn vader nog steeds ziek, dit zal nooit meer overgaan. Mijn mentrix nu is mijn lerares Latijn en KCV en met haar kan ik ook heel goed praten. Nog steeds had ik last van mezelf (als je begrijpt wat ik bedoel...).
Mijn vader en moeder (allebei huisarts) hadden hun eigen psychiater ("mental coach") en mijn moeder had al eens gezegd: ga ook eens met iemand praten. Ik krijg de laatste tijd steeds meer het idee om orthopedagogie te gaan studeren en dit was een mooi excuus om daadwerkelijk eens met een orthopedagoog te gaan praten. Eerst ben ik met mijn vader meegeweest naar zijn psychiater, om eens te ervaren hoe dat is. Toen ben ik naar Marie-Th?r?se gegaan, de orthopedagoog. Met haar heb ik heel veel kunnen praten en ze zei dat ze het idee had dat ik hoogbegaafd was, door de manier waarop ik naar dingen keek en natuurlijk door mijn rapport (afgerond 3 tienen, 5 negens, 1 zeven en de rest achten..). Ik heb toen een test gedaan en hieruit kwam een IQ van 148 en bleek dat ik erg perfectionistisch was. Dit had MarieTh?r?se ook al gezegd, hier hield ik een dagboek voor bij, waarin ik op 4 punten moest letten: perfectionisme, ontspanning, keuze maken, niet te aardig doen. Ik had nooit verwacht dat ik hoogbegaafd was. Ik dacht dat mijn hoge cijfers kwamen van het harde werken. Mijn ouders dachten al wel dat ik hoogbegaafd was, maar ze wilden niet dat ik arrogant of a-sociaal zou worden, omdat sommige hb-ers niet helemaal re?el zijn en nogal uit de hoogte. Uiteindelijk ben ik blij dat ik het weet en zeker omdat ik niet alleen een hoog IQ heb, maar ook een hoge sociale begaafdheid. Soms iets te hoog, want ik wil altijd dat iedereen me aardig vindt.
Dit hele verhaal is nogal onsamenhangend en slecht geschreven heb ik het idee, maar ik heb in mijn opluchting in 1 x mijn hele verhaal proberen te typen. Misschien dat ik straks wat meer kan vertellen of wat duidelijker... Ben je ge?nteresseerd: vraag maar raak. Ik zou graag willen weten of er nog meer mensen zijn die bij een orthopedagoog lopen en wat zij doen, bijvoorbeeld een emotiedagboek etc. Nouja.., ik zie wel wat hieruit komt.
Blij dat jullie naar me wilden "luisteren", liefs Eline
Ik heb heelemaal het zelfde probleem als u.Zo moet ik nu al ruim vijf jaar naar de psychiater. Het helpt niet het is zelfs de laatste tijd nog erger geworden.