Ervaring: Onnavolgbaar? Of herkenbaar?
Al mijn hele leven gepest, makkelijk hoge cijfers op de basisschool, moeilijk leren op de middelbare school want je weet niet hoe je moet leren. Als iemand je een eenvoudige vraag stelt, word je onzeker want je ziet teveel mogelijkheden en weet niet welke antwoord het beste is. Meestal geef je een onbegrijpelijk antwoord. Ben je dan dom, of hoogbegaafd?
Nu eindelijk klaar met de universiteit, en aan het werk. Mijn hemel, wat loop ik daar tegen mijn sociale onvaardigheden aan. Het belangrijkste wat ik moet leren is dat een functioneel antwoord niet altijd een wenselijk antwoord is. Mensen hebben behoefte aan chit-chat. Dus probeer ik geinteresseerd te zijn in triviale dingen. Het is een leerweg.
Soms kom ik chaotisch over. Maar ik snap niet waarom. Want in mijn gedachte is het prima te volgen. Als ik dat dan uitleg, word het meestal wel duidelijk. Niet altijd, maar alla. Daarom herkende ik het "snel schakelen" wat je veel terug hoort op deze en aanverwante sites.
Dingen interesseren mij meestal een half jaar, als het intensief is. Relaties, werk, afstudeervakken aan de uni. Vriendschappen, hobbies, het is een uitzondering dat ik me langer dan een half jaar vergezeld zie van eenzelfde iets. Meestal rek ik de boel door nog een paar zijwegen te bewandelen, maar dat sociaalwenselijke pad schrijf ik dan ineens resoluut af. Meestal zijn mensen dan verbaasd.
Deze persoonlijke ontboezeming is ook een opsomming van gevoelens. Bijna zo snel als dat ik erover nadenk, heb ik het kunnen opschrijven. Mijn enige intensie hiervan is mensen zoals ik over de brug helpen er iets mee te gaan doen. Als je het idee hebt dat je dom bent, omdat mensen je niet begrijpen, nou... Het kan in je aard zitten voor die mensen mogelijkheden in te vullen waarom ze je niet begrijpen. Maar misschien kunnen mensen je echt niet volgen, omdat je niet te volgen bent. Je slaat stappen over, en bedenkt dingen in zo'n ijl tempo dat mensen echt bijgod niet weten hoe je erbij komt, en je dus vreemd inschatten.
Dit klinkt allemaal gedeprimeerd, maar ik heb absoluut ook fantastische dagen! Ik hoop by the way dat dit verhaal te volgen was? Je moet een beetje lotgenoot zijn om het te snappen, misschien. Of ben ik dom?