Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik begrepen werd, niemand begreep me. Vooral op de basisschool niet. Dat was echt erg. Alles wat ik deed of zei werd afgekraakt. Ik vond het moeilijk om vrienden te maken want niemand begreep me en ze pestte me om mijn uiterlijk en omdat ik de slimste van de klas was. Meteen vanaf groep drie had ik het gevoel dat ik beter met de leraar of lerares kon opschieten dan met de kinderen. Ik trok me terug en werd stil. Bijna niemand lette op me, alleen als de rapporten kwamen of als ik langsliep. Dan siste ze scheldwoorden naar me. Een keer kon ik niet slapen en ik lag te luisteren naar de geluiden van buiten. Ik hoorde de stem van een klasgenootje:'Hier woont een stuud, die heeft alleen maar voldoendes en tienen.' De kinderen uit mijn klas kregen steeds meer aandacht van de leraar, zij konden niet goed leren, hadden hulp nodig. En tja, dat stille meisje met die goede cijfers in de hoek van de klas redt het wel. wat ze niet doorhadden was dat ik schreeuwde om aandacht, maar ik was zo onzeker dat ik niks deed. Een paar keer ben ik niet naar school gegaan omdat ik echt niet meer wou. Mijn ouders waren ten einde raad en ik ben naar een therapeut geweest. Niet dat dat hielp, je moest er gezichtjes tekenen die aangaven hoe je je voelde. Blij, verdrietig, boos en van die dingen. Er waren ook andere kinderen en die vond ik aardig. Maar na een tijdje was ik klaar met die therapie en ging ik er niet meer heen. dat vond ik jammer, maar ik durfde het niet te zeggen. in de klas werd ik alleen maar stiller en ging me meer richten op mijn schoolwerk. Ik had af en toe wel eens gesprekken met mijn leraar over die dagen dat ik niet naar school wou komen. Dan liep ik met een big smile naar huis: Aandacht gekregen! bij de weekbeurt bleef ik ook altijd extra lang om even met iemand te kletsen. Groep acht was het ergste jaar. De citotoets kwam en natuurlijk had ik het hoogste van de klas. Ik werd voortaan gewoon stuud genoemd. Bij de musical moest ik meespelen met al die kinderen, dat was echt een grote ramp. Ik was zo blij dat ik eindelijk van de basisschool afmocht. Iedereen jankte en ik jankte bijna van blijdschap. Ik zou ze nooit meer zien, ik zou iets op mijn niveau gaan doen en misschien, heel misschien zou ik me wel thuisvoelen.
valt dat wel tegen. alles wat ik zeg is al eerder bedacht of niet slim genoeg. Ik ben zo onzeker, maar stil en teruggetrokken niet meer zo heel erg. Mijn cijfers schommelen heel erg. Mijn ouders en ik maken steeds vaker ruzie, laatst schreeuwde mijn moeder:"Wil je soms weer naar die therapeut?" en nou denk ik daar de hele tijd over na. ik weet niet wat ik wil.....
Reacties
Anonieme reactie
boehoe get over it....
Anonieme reactie
het is heel goed te begrijpen dat je onzeker bent na alles wat je hebt meegemaakt. Ik was vroeger ook heel stil, durfde of wist nooit iets te zeggen en was heel onzeker. Ik hoorde ook nergens echt bij. Dat onzeker zijn is pas weggegaan toen ik buiten de school in de sportclub vrienden begon te maken. In het begin heb ik elke keer opnieuw gevreesd dat ze me niet leuk genoeg zouden vinden, dat ze me na een tijdje zouden laten zitten. Ik was dus ook erg onzeker. Maar ze aanvaarden me daar, vonden me zelf leuk en stilletjesaan kwam mijn zelfvertrouwen terug...
Dus wat ik je aanraad is om buiten de school naar een sportclub te gaan of een hobby te doen en daar nieuwe mensen te leren kennen. Het is al heel positief dat je veel minder stil en teruggetrokken bent als vroeger en het voordeel bij zo'n club is dat je daar iets doet wat je graag doet. Je hebt dus al voor een deel dezelfde interesses. En hopelijk vind je daar een paar kameraden die je echt leuk vind, en na een tijdje zal je merken dat die onzekerheid dan al veel minder wordt.
Ik hoop dat ik je daarmee een beetje kan helpen... Ik vind het erg wat je meemaakt. Onzeker zijn is niet iets wat in één-twee-drie verdwijnt, maar het kan wel verdwijnen. Het etiket wat ze (spijtig genoeg) in de school op jou plakken, heb je buiten de school niet en vandaar dat ik denk dat je in een hobby- of sportclub meer kans maakt om je onzekerheid te overwinnen.
Het kan ook zijn dat je door alles wat je meegemaakt hebt een depressie hebt opgelopen en die gaat niet zomaar weg... Daar hoef je je ook niet voor te schamen, dat kan iedereen overkomen. Mijn vader is een tijd zwaar depressief geweest, is toen naar een psycholoog moeten gaan en heeft naast begeleiding daar ook een tijdlang depressie-pillen moeten nemen. Nu is hij terug weer degene die ik kende voor de depressie, even vrolijk als toen. Mijn beste vriendin heeft hetzelfde meegemaakt.
Maar wat je ook doet, ik wens je veel succes! Zoals de vorige reactie al zei: get over it! De moed niet laten zakken!
