Toen ik een baby was kon ik eerder staan dan zitten, dus als ik eenmaal stond kon ik niet meer terug, omdat ik niet kon zitten, dus liet ik me maar achterover vallen.(vandaar dat ik nu zo'n plat achterhoofd heb)
Als kleuter las ik in groep een en twee al boekjes voor voor de juf en de andere kinderen in mijn klas. Toen ben ik ook getest en daar kwam uit dat ik hoogbegaafd was. Toen hebben mijn ouders gevraagd of ik niet van groep een naar groep drie mocht, maar dat leek de school niet zo'n goed idee. Dus ik naar groep twee.
In groep drie was ik halverwege het schooljaar al klaar met alle stof van groep drie en heb ik de andere helft besteed aan de stof van groep vier en toen ben ik vier weken voor de vakantie naar groep vier gegaan.(ondertussen kwam ik daar al vaker om te lezen) En toen ben ik gelijk doorgegaan naar groep vijf. In groep vijf hebben de kinderen mij niet geaccepteerd, maar gelukkig had ik een geweldige lerares die mij echt super geholpen heeft. Toen in groep zes heb ik een leraar gehad die mij echt super de grond in geboord heeft. Gelukkig was groep zeven beter, en groep acht was echt het leukste jaar van de hele basisschool.(op de kleuterklassen na dan)
Ik dacht dus na groep acht: nieuwe start, veel vrienden, leuk jaar. Helaas, tien kinderen van mijn vorige klas gingen ook mee in dezelfde klas. En die kinderen hebben de rest weer opgestookt. Ik dat echt in de put. Ik zit nu in de tweede en dat inde put zijn is alleen maar erger geworden. Ik ben nu op school aan het praten met een maatschappelijk wekster en dat lucht heel erg op. Misschien een goed idee voor anderen??? Ik hoop dat er nog meer kinderen zijn met deze problemen en ik hoop dat deze kinderen dan ook een bericht plaatsen met hun verhaal.
Groetjes Tamara
Reacties
Anonieme reactie
vreselijk dat kinderen andere kinderen pesten omdat ze jaloers zijn.
wat er ook gebeurt blijf jezelf, wees niet bang of verdrietig en blijf vooral je best doen op school, het leven zal je beter gaan dan die rotkinderen.
ik ben ook gepest, alleen ik heb niet zoveel zin om hier mijn verhaal op te hangen:P Anders mail je me even?
Groetjes
Anonieme reactie
Een vervelende situatie, en goed dat je het probleem erkent en er aan werkt.
Dingen lopen helaas lang niet altijd zoals we hopen.
Overigens ben ik allang geen kind meer, ik ben al een stukje ouder dan 25.
Als kind heb ik diverse schooljaren gehad waarbij sommige leraren vijandig naar mij deden.
Soms vanwege intellectuele kwesties, soms vanwege hoe ik was als persoon zonder dat ik iets verkeerds deed, of gedaan had.
Dit ging over het uitoefenen van macht en het misbruiken van die macht.
Tot op het punt van fysiek geweld aan toe, je te kak zetten ten opzichte van medescholieren, of om je simpelweg te ontmoedigen in je schoolwerk door het maken van rotopmerkingen of door je te beknotten in je mogelijkheden.
Niet dat ik destijds ook maar een enkele verontschuldiging te horen heb gekregen.
Maar ook ik stond niet op al te beste voet met een aantal medescholieren.
Toch, als ik er nu op terugkijk, heb ik meer vervelende herinneringen over het machtsmisbruik, dan over bijvoorbeeld de keer dat ik, toen ik een jaar of 15 was, door zes lui na schooltijd in het water ben gegooid omdat ik iemand die in de klas zat te klieren verklikt had toen de leraar niet zo snel op zijn naam kon komen om hem op het matje te roepen.
Waar ik me toen overigens niet voor schaamde, en wat mij destijds vreselijk impopulair maakte. Dus ook op dat punt sprake van geweld.
Tekenend eigenlijk voor de verhoudingen op school en hoe ik mij tussen anderen voelde, en dat is nooit erg goed geweest.
Ook in latere schooljaren was er geen vertrouwen, en ik heb mijn verdere opleiding op de universiteit gestaakt toen ik in aanraking en in botsing kwam met nieuwe groepen.
Tijdens mijn laatste aanstelling, alweer een jaar of zeven geleden, ben ik overigens bedreigd met fysiek geweld, maar ditmaal ging het niet over tot geweld, mogelijk omdat ik ijskoud antwoordde dat bij geweld een juridische procedure in het verschiet lag.
De achterliggende reden hiervoor was mij onbekend, maar zal ongetwijfeld met een machtskwestie te maken hebben gehad.
Het ga je goed Tamara. Blijf jezelf, wat er ook gebeurt.
