Het geeft je een stempel die je gelijk veroordeelt.
JAHA? Dat MOET je wel kunnen, want je bent toch immers hoogbegaafd?
Net alsof je dan gelijk GOD bent die alles met gemak doet. Ik ben ook niet perfect hoor! En waarschijnlijk zit ik minder in de buurt van perfectheid dan een ?normaal? mens. Die mensen hebben geen stempel gekregen en hebben ook geen verwachtingen van andere mensen om aan te voldoen. Die hebben geleerd voor hun cijfers te werken en te vechten. Bij mij en misschien ook anderen kwam het zo maar aan waaien. Ik deed geen ene flikker. En nu nog steeds niet trouwens. School interesseert me niet zo, en een zes is al voldoende om te slagen. Waarom doe je dan nog je best voor die negen of die tien als het toch niet veel uitmaakt met welk cijfer je van school gaat? Niemand heeft daar zin voor. Behalve de mensen die ?geleerd? hebben om te werken, voor hun is het niks, ze zijn het gewent.
Het leven is HARD, maar vooral als iedereen je als iets anders ziet. Als je speciaal bent wordt je zo hard neer gemaaid dat je de volgende keer niet meer omhoog wilt komen en dat je wel uit kijkt. Je bent je zelf niet meer en leeft een NEP leven. Maar als je dan eens je zelf bent dan vragen mensen wat er met je is of kijken ze heel verbaasd naar de verandering die opgetreden is. Of ze zeggen dat je niet zo raar moet doen. Wat bezield mensen dat ze alles en iedereen maar in hokjes willen stoppen??? Voor een goed over zicht over het geheel? Voor de grip op een heel moeilijk grip op te krijgen iets? Moeten er daarom zoveel mensen lijden? Heel veel mensen worden gepest. Niet alleen jongeren maar ook volwassenen. Het maakt mensen depressief en dat maakt MIJ weer kwaad. want iedereen verdiend toch een gelijke kans? In de meeste gevallen kennen ze de persoon nog geen eens echt.
Ik herken alles wat je zegt. Echt.
Ze zeggen da alles makkelijk is voor ons.
Maar niet alles, het belangrijkste: het leven, is absoluut niet makkelijk.
Btw: Ik ben ook tevreden met een 6 :)
Anonieme reactie
waar je nu inzit is ook een stadium, je zet je af tegen hoe het gaat!
Alles wat oneerlijk is doet je pijn, voor anderen, voor jezelf, je denk over zoveel dingen na dat je soms zelfs gaat twijfelen aan wat echt waar is.
Misschien ben je tot de conclusie gekomen dat het leven niet om jou draait en offer je je op voor je omgeving, omdat de pijn die je daar ziet bestreden moet worden. Altruisme noemen ze dat!
Weer een hokje leuk he ;) Maar die hokjes kunnen je wel helpen om de werkelijkheid zoals jij die waarneemt beter te begrijpen. vervolgens kom je tot de conclusie dat geen enkele theorie representatief is voor de werkelijkheid omdat die werkelijkheid altijd veel gecompliceerder in elkaar zit. Waar een ander er een dag over doet om de situatie te analyseren heb jij binnen drie seconden overzien wat echt opvalt en afwijkt en wat er moet veranderen om bij een bepaald doel uit te komen.
Denk dus na over welke doelen ja nastreeft in het leven, die zijn voor jou belangrijk! Geven je richting, want stomweg net als de rest een mooie cariere, hoge opleiding en luxe na te streven dat is niks voor jou!
En als je je verdiept in hoe de dingen zitten volgens jou beleving, dan kun je observeren: ieder dal betekent een hoogte en zo is alles in balans. Weten en voelen zijn twee verschillende dingen, maar het dal waar je door moet om gewoon te kunnen beschouwen is moeilijk! Zwaar en pijnlijk, wel is het een bevrijding! Dingen gebeuren, dingen doen pijn! Het is zelfs mooi om die pijn te voelen!
kijk eens op www.praktijkvanverbinding.be
heeft mij best geholpen!
Anonieme reactie
wilde nog even toevoegen:
want als je gewoon kunt beschouwen kun je ook veel makkelijker accepteren dat jou pijn door onbegrip uit je omgeving niet veroorzaakt wordt door onwil van anderen. Het betreft onmacht, ze KUNNEN jou niet begrijpen! Dat doet zeer en je voelt je daardoor alleen. (als jij namelijk oogkleppen op zou doen zie je gewoon niet wat er naast je gebeurt, die anderen die jou veroordelen houden alleen maar rekening met wat zij kunnen zien, ze zullen jou keuzes af blijven keuren omdat ze niet zien waar je ze op baseert)
Vaar je eigen koers, met je eigen doelen!
En DURF te accepteren dat anderen ook goed kunnen zijn als ze jou niet begrijpen. Dat vraagt heel veel lef, maar je kunt hun niet veranderen, zij kunnen zichzelf niet veranderen. En zolang jij geen begrip op wil/kunt brengen voor hun denkwijze, waarom verwacht je dat dan terug?
Niet dat ik advocaat van de duivel wil spelen, want ik ken je pijn, ik voel jou pijn.
Zelf heb ik nooit iets gedaan buiten spijbelen en ongein uithalen, situaties opzoeken die nieuw en spannend waren en me heel verdrietig voelen over alle onrecht in de wereld. Zo was ik net Atlas uit de Griekse mythologie. Eenmaal aangekomen in het hoger onderwijs had ik geen studie methode ontwikkeld en kon ik niet beter dan nog steeds een dag van te voren de inhoudsopgave van een boek doornemen voor een tentamen. Soms las ik zelfs de definities nog even door. Lessen had ik niet bezocht en tentamens heb ik altijd gehaald. Ik ergerde me groen en geel aan de traagheid van mijn studiegenoten en de kortzichtigheid waarmee zij anderen veroordeelden. Ik trok het niet dat mensen elkaar zo konden kwetsen en vroeg me wat voor luguber brein er achter bepaalde acties moest zitten.
Ondek je toch opeens dat je hoogbegaafd bent.... eerlijk gezegd was ik WEL blij met dat hokje. Omdat ik wat ouder was ben ik er wellicht iets subtieler mee omgesprongen aan wie ik dat vertelde, maar aan de andere kant, ook jij moet jezelf kunnen zijn! Boos worden om negatieve reacties op deze bekentenis heb ik ook ondervonden. Want je snapt heus niet alles, je weet niet overal wat vanaf, je bent verre van perfect (zeker met praktische zaken en routine klusjes) en je SNAKT ernaar dat iemand tegen je zegt dat ie je begrijpt en dat ook jij het goed doet. En toch krijg je het zelden!
Maar ik zeg het je wel: het is goed dat jij je druk maakt over de kortzichtigheid van anderen met betrekking tot hoogbegaafdheid. Want hoogbegaafden krijgen weinig kansen, ze worden gezien als bedreiging, arrogant, chaotisch of onhandig. Het is goed dat er mensen zijn die hier wat van zeggen.
En die hokjes, die bestaan helemaal niet!
Mensen kun je naar mijn idee niet in hokjes stoppen
Toch bestaat er zoiets als ziek zijn, bruin haar hebben, dik zijn etc etc....
Het help mensen om te snappen waar ze je ongeveer kunnen plaatsen (of jezelf)
Suc6
je verhaal greep me aan!
Anonieme reactie
wilde nog even toevoegen:
want als je gewoon kunt beschouwen kun je ook veel makkelijker accepteren dat jou pijn door onbegrip uit je omgeving niet veroorzaakt wordt door onwil van anderen. Het betreft onmacht, ze KUNNEN jou niet begrijpen! Dat doet zeer en je voelt je daardoor alleen. (als jij namelijk oogkleppen op zou doen zie je gewoon niet wat er naast je gebeurt, die anderen die jou veroordelen houden alleen maar rekening met wat zij kunnen zien, ze zullen jou keuzes af blijven keuren omdat ze niet zien waar je ze op baseert)
Vaar je eigen koers, met je eigen doelen!
En DURF te accepteren dat anderen ook goed kunnen zijn als ze jou niet begrijpen. Dat vraagt heel veel lef, maar je kunt hun niet veranderen, zij kunnen zichzelf niet veranderen. En zolang jij geen begrip op wil/kunt brengen voor hun denkwijze, waarom verwacht je dat dan terug?
Niet dat ik advocaat van de duivel wil spelen, want ik ken je pijn, ik voel jou pijn.
Zelf heb ik nooit iets gedaan buiten spijbelen en ongein uithalen, situaties opzoeken die nieuw en spannend waren en me heel verdrietig voelen over alle onrecht in de wereld. Zo was ik net Atlas uit de Griekse mythologie. Eenmaal aangekomen in het hoger onderwijs had ik geen studie methode ontwikkeld en kon ik niet beter dan nog steeds een dag van te voren de inhoudsopgave van een boek doornemen voor een tentamen. Soms las ik zelfs de definities nog even door. Lessen had ik niet bezocht en tentamens heb ik altijd gehaald. Ik ergerde me groen en geel aan de traagheid van mijn studiegenoten en de kortzichtigheid waarmee zij anderen veroordeelden. Ik trok het niet dat mensen elkaar zo konden kwetsen en vroeg me wat voor luguber brein er achter bepaalde acties moest zitten.
Ondek je toch opeens dat je hoogbegaafd bent.... eerlijk gezegd was ik WEL blij met dat hokje. Omdat ik wat ouder was ben ik er wellicht iets subtieler mee omgesprongen aan wie ik dat vertelde, maar aan de andere kant, ook jij moet jezelf kunnen zijn! Boos worden om negatieve reacties op deze bekentenis heb ik ook ondervonden. Want je snapt heus niet alles, je weet niet overal wat vanaf, je bent verre van perfect (zeker met praktische zaken en routine klusjes) en je SNAKT ernaar dat iemand tegen je zegt dat ie je begrijpt en dat ook jij het goed doet. En toch krijg je het zelden!
Maar ik zeg het je wel: het is goed dat jij je druk maakt over de kortzichtigheid van anderen met betrekking tot hoogbegaafdheid. Want hoogbegaafden krijgen weinig kansen, ze worden gezien als bedreiging, arrogant, chaotisch of onhandig. Het is goed dat er mensen zijn die hier wat van zeggen.
En die hokjes, die bestaan helemaal niet!
Mensen kun je naar mijn idee niet in hokjes stoppen
Toch bestaat er zoiets als ziek zijn, bruin haar hebben, dik zijn etc etc....
Het help mensen om te snappen waar ze je ongeveer kunnen plaatsen (of jezelf)
Suc6
je verhaal greep me aan!
Anonieme reactie
waar je nu inzit is ook een stadium, je zet je af tegen hoe het gaat!
Alles wat oneerlijk is doet je pijn, voor anderen, voor jezelf, je denk over zoveel dingen na dat je soms zelfs gaat twijfelen aan wat echt waar is.
Misschien ben je tot de conclusie gekomen dat het leven niet om jou draait en offer je je op voor je omgeving, omdat de pijn die je daar ziet bestreden moet worden. Altruisme noemen ze dat!
Weer een hokje leuk he ;) Maar die hokjes kunnen je wel helpen om de werkelijkheid zoals jij die waarneemt beter te begrijpen. vervolgens kom je tot de conclusie dat geen enkele theorie representatief is voor de werkelijkheid omdat die werkelijkheid altijd veel gecompliceerder in elkaar zit. Waar een ander er een dag over doet om de situatie te analyseren heb jij binnen drie seconden overzien wat echt opvalt en afwijkt en wat er moet veranderen om bij een bepaald doel uit te komen.
Denk dus na over welke doelen ja nastreeft in het leven, die zijn voor jou belangrijk! Geven je richting, want stomweg net als de rest een mooie cariere, hoge opleiding en luxe na te streven dat is niks voor jou!
En als je je verdiept in hoe de dingen zitten volgens jou beleving, dan kun je observeren: ieder dal betekent een hoogte en zo is alles in balans. Weten en voelen zijn twee verschillende dingen, maar het dal waar je door moet om gewoon te kunnen beschouwen is moeilijk! Zwaar en pijnlijk, wel is het een bevrijding! Dingen gebeuren, dingen doen pijn! Het is zelfs mooi om die pijn te voelen!
