Hallo allemaal
Ik ben blij dat ik nu eindelijk eens een site gevonden heb waar ik zelf wat in kwijt kan en ervaringen van anderen kan lezen.
Ik zal me even voorstellen ik ben (...) en heb twee zonen die zeer waarschijnlijk hoogbegaafd zijn.Toen onze oudste 2,5 was werd dit voor het eerst hardop gezegd. En toen we informatie hierover wilde viel het ons op hoe weinig er was en hoe vreemd buitenstaanders en zelfs familie op het woord hoogbegaafd reageerden. Zelfs wij werden hierdoor afkerig van het woord. Maar na veel gepraat en gezoek ga je het 'accepteren' dat het dus wel eens zo zal zijn. Eerst had de oudste erg veel moeite om zich aan te sluiten bij andere kinderen en daarom is er in groep 1 van de basisschool ook alleen maar andacht gegeven aan het feit dat hij vriendjes zou maken. Dit heeft bij hem heel goed uitgepakt en hij heeft nu in groep 4 veel vriendjes en valt goed in de groep en is zelfs redelijk populair. (Mazzel geloof ik soms als je andere verhalen hoort en leest.) Maar goed. In groep 3 heeft hij een ontzettende terugval gehad en was helemaal uit evenwicht zo zelfs dat we naar een psycholoog zijn geweest. Deze klikte niet met hem en na twee keer zijn we niet meer geweest omdat zijn spartaanse wijze van omgaan met een kind van 6 dat bang is in de avond en nacht omdat zijn hoofd zo vol is ons totaal tegen stond.Hem laten huilen en geen aandacht geven ging ons te ver. Mede omdat ik ineens heel veel aan mijn jeugd ging denken en besefte dat hij net zo was als ikzelf vroeger. Ook ik moest maar niet zeuren en werd niet serieus genomen. Hem hebben we vanaf dat moment wel serieus genomen en hem zoveel mogelijk duidelijk gemaakt dat alles wat hij voelt en denkt hij met ons kan delen al lijkt het nog zo vreemd. Dit was gelukkig een ommekeer voor hem en na een aantal maanden veranderde hij weer in het kind zoals wij hem altijd al kenden. Door dit alles ben ik me gaan realiseren dat ik zelf ook wel eens aan de hoogbegaafde kant kon zitten.
Ik heb wat hui tuin en keuken testen gedaan die ik in boeken en op het internet vond ( ook met de nationale iq test meegedaan op de tv) en tot nu toe 'scoor' ik gemiddeld iedere keer een iq waarde van rond de 135. Ook mijn man scoort rond dit getal al heeft hij ook een keer 141 gescoord. Dus eigenlijk is het niet echt vreemd dat onze jongens ( jawel de jongste gaat ook al die kant op) zo makkelijk alles oppakken en overal net als wij toch niet zo (makkelijk als anderen) over dingen denken en gebeurtenissen eigenlijk het liefst allemaal op willen lossen ook al weet je eigenlijk dat dat helemaal niet kan. Onze jongen zijn nu bijna 8 en 4,5 en doen het nu erg goed op school en buiten school hebben ze veel vriendjes waar ze mee spelen en zover wij het kunnen beoordelen zitten ze goed in hun vel.
We hopen dat dit zo kan blijven maar letten nu wel goed op signalen van ze als het mis dreigt te gaan om hun dus zo goed mogelijk te kunnen helpen om sterk en gelukkig in het leven te staan.
Een heel verhaal maar ik ben blij dat ik dit nu even in alle anonimiteit kwijt kon.
