Ervaring: Denken denken en nog eens denken
Na het grootste gedeelte van jullie verhalen te hebben gelezen dacht ik, laat ik ook maar eens iets vertellen, over hoe ik dingen ervaar.
Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen, want er zijn zoveel dingen die ik hier wel wil schrijven. Vele dingen heb ik gemeen met vele van jullie. De verveling op school, het onbegrip, het "buitenbeentje", nadenken over de "stomste" dingen.
Nadenken is zowaar één van mijn hobby's geworden. Vraag me niet waarom, want ik weet het zelf af en toe niet eens! Het zijn vraagstukken zoals; waarom doe ik dit of dat, waarom reageert die persoon zo, hoe werkt dat, wat is nu eigenlijk de oorzaak van een probleem? Het zoeken naar een oorzaak bijvoorbeeld. Oorlogen, wie staat er tegenwoordig nog bij stil? Iedereen vindt het tegenwoordig normaal, maar hoe ontstaan die oorlogen en waarom zijn ze er, waarom kunnen we niet allemaal in vrede leven? Mijn conclusie was dat bijna alle oorlogen ontstaan door geloof. Maar wat is dan geloof? De bijbel? De Koran? Dan kom je weer bij de vraag; hoe is de aarde ontstaan? Door een zogenaamde "explosie" of door God? Volgens mij alle twee niet. Mensen zoeken vaak naar een antwoord om de mensen gerust te stellen, maar wij weten waarschijnlijk nog geen 10% van hoe alles daadwerkelijk is ontstaan. Ik spring misschien van de hak op de tak, mijn excuses.
Iedereen vertelt mij altijd dat ik niet zo moeilijk moet doen en mezelf wat meer rust moet gunnen, en misschien is dat ook wel zo.
Op school ben ik begonnen met VWO (mijn cito-score was 546 meen ik), maar heb toen bewust gekozen om uiteindelijk naar 4 havo te gaan vanwege mijn sport. Op heel de havo heb ik vrijwel niets gedaan. Ik had altijd confrontaties met leraren, discussie na discussie. Sommige leraren werden echt gek van mij. Er waren ook leraren die vertelden dat ik het toch niet ging halen. Dat vond ik pas mooi, iemand zijn/haar ongelijk bewijzen. Dat lukte mij ook.
Sociale contacten, die heb ik heel beperkt. Na mijn middelbare school ben ik eigenlijk direct gaan werken ben begonnen met een thuisstudie. Ik wilde "proeven" van de praktijk en de theorie leer ik mezelf wel. Nu werk ik fulltime en volg 2 studies (HEAO MER & MBA), beide thuisstudies. Op mijn werk bots ik bijna altijd met mijn collega's, niemand begrijpt mij en ik voel me vaak ondergewaardeerd. Dit leidt dan ook veelal tot hevige discussies en confrontaties. Het rare is, ik weet dat ik gelijk heb (de feiten zijn er), en toch heb ik het een strijd is van "ik tegen de rest". En natuurlijk snap ik vele anderen die denken, ach, hij is pas 21 geworden en komt pas net kijken. Maar waarom zie ik dingen soms een half jaar eerder dan de rest?! Dan confronteer ik ze ermee, zo van, dat zei ik een half jaar geleden ook al. Dan krijg ik heel fijn te horen: Ja, maar nu gebeurt het toch?! Ja, daar word ik gek van. Eerst zeggen dat ik ongelijk heb om vervolgens zelf met het idee te komen waar ik een half jaar geleden mee kwam. Onvoorstelbaar! En gek genoeg heb ik dat bij iedere werkgever tot nu toe gehad. En het leuke is, als je op mensen let en ze observeer, dan weet je vaak al van tevoren hoe ze zullen reageren.
Ik ga nu wel een eind aan dit verhaal maken, want het wordt anders veel te lang volgens mij! haha. Ik ben benieuwd naar jullie reacties!
Met vriendelijke groet,
Gino